فهرست اصلی

تبادل لوگو

نویسندگان

آرشیو ماهانه

دوستان

طراح قالب

به نام خدا

IRAN                                   CHINA

توجه!!!

1) اگر عكس ها كامل باز نمیشن  راست کلیک کنید و Show Picture رو بزنید!!!

2) براي دانلود فايل هايي كه با كليك save نميشن اول روش راست كليك كنيد بعد save target as.... رو بزنيد.

3) اگر مشكلي هم در وبلاگ ديدين بگين.

4)برای دیدن SlideShow عکس ها به پایین وبلاگ مراجعه کنید.

5) برای ارتباط با ما: November.28th@Yahoo.Com 

6) فیلم های خارجی این وبلاگ گرفته شده از وبلاگ http://Torrent.Blogfa.Com است.

نظر یادتون نره!

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386 ساعت 9:56 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( ) | لینک ثابت

به پایان رسید این دفتر,,حکایت هم چنان باقیست

تموم شد...

بریم بازی...

نظرشما چیه,درس تموم؟

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386 ساعت 5:55 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

مرگ

استقبال از مرگ

نوشته شده در جمعه چهاردهم اردیبهشت 1386 ساعت 14:10 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

....

اسم عکس رو شما بگید....

نوشته شده در جمعه هفتم اردیبهشت 1386 ساعت 18:11 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

حبس ابد

نوشته شده در سه شنبه چهاردهم فروردین 1386 ساعت 10:4 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

روزهای برفی

روزهای برفی(گذشته)

نوشته شده در جمعه سوم فروردین 1386 ساعت 13:58 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

سفره هفت سین

سفره هفت سین ایرنیان مقیم چین در هتل

سفره ما

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385 ساعت 4:59 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

مراسم نوروز

 

نوروز، جشن آغاز سال، امروزه در ايران و کشورهای ديگر «جهان ايرانی» به عنوان مهمترين جشن سال، اهميت خاصی دارد. هرچند که در طول تاريخ ايران، جشنهای مهرگان، سده، آبانگان، يلدا، و جشنها و مراسم ديگر ملی، هميشه با شکوه خاصی جشن گرفته می شدند و حتی در بعضی موارد، اهميت آنها از نوروز نيز بيشتر بوده، اما جشن نوروز تنها نمونه اين جشنهای ملی است که همواره اهميت خود را حفظ کرده و در برابر اقداماتی که برای محدود کردن آن صورت گرفته، هميشه ايستاده است. خاصيت فرا-مليتی و فرا-دينی نوروز يکی از دلايل اصلی اين استقامت و همگانی بودن آن در بين مردمان مختلف است. نوروز در طول تاريخ، هميشه به عنوان جشنی متحد کننده و بدون وابستگی های نژادی، زبانی، و دينی مطرح بوده و تمام مردمی که به صورتی وابسته به جهان فرهنگی ايرانی بوده اند، آنرا به عنوان جشن آغاز سال خود قبول کرده اند. در اين گفتار به بررسی نوروز در تاريخ ايران و ريشه های آن خواهيم پرداخت. نوروز در تاريخ دانش ما از آغاز جشن گرفتن نوروز بسيار محدود است. مدارک نوشتاری در تاريخ ايران، تا قبل از قرن اول بعد از ميلاد ذکری از نوروز نمی کنند. هرچند که بسياری از محققان بر اين عقيده هستند که يکی از دلايل ساختمان مجموعه پارسه (تخت جمشيد)، جشن گرفتن نوروز و بارعام نوروزی شاهنشاهان هخامنشی بوده، اما نبود هيچگونه نشانه ای از وقوع اين مراسم در دوران هخامنشی، برای بعضی از دانشمندان اين سوال را پيش آورده که آيا نوروز در دوران باستانی به عنوان يک مراسم دولتی جشن گرفته می شده يا نه؟ نخستين برخورد ما با نوروز در مدارک تاريخی به سلطنت ولاش اول اشکانی باز می گردد. ولاش اول را عموما" پايه گذار بسياری از مراسم ايرانی از جمله سده می دانند و نوشته شدن قسمتهايی از اوستا را نيز به دوران او نسبت می دهند. متاسفانه کمبود مدارک کامل ما را از تحقيق لازم در مورد جزئيات برگزاری نوروز در دوران اشکانی محروم می کند. برعکس، از مراسم نوروز در دوران ساسانی(650-224 پ م) اطلاعات جامعی در دست داريم. کتيبه های ساسانی، پند نامه ها و ديگر قطعه های ادبيات ايرانی ميانه، از برگزاری جشن سال نو در دربار ساسانی صحبت می کنند. مراسم بار نوروزی که در آن شاهنشاه برای تمام اعضای دولت و نمايندگان ملت، بارعام ترتيب می داد، از بازمانده های مراسم ساسانی است. مراسم بارعام شاهانه در دوران بعد از اسلام نيز باقی ماند و تمام شاهان ايران، حتی پادشاهانی که از اصل غير ايرانی ميامدند (مانند سلاطين غز و مغول) نيز دربار خود را برای برگزاری رسوم ايرانی و از جمله نوروز آماده می کردند. در دربار خلفای عباسی که از بسياری جهات خود را ادامه شاهنشاهان ساسانی می دانستند، نوروز از مهمترين جشنهای سال بود و بار نوروزی با تمام جلال و شکوه آن انجام می گرفت. با وجود داشتن مدارک مورد اطمينان در مورد جشن گرفته شدن نوروز در دوران ساسانی، دليلی در دست نداريم که نوروز را جشنی با گذشته بسيار قديميتر از دوران ساسانی فرض نکنيم. بسياری از جشنهای مهم جهان در ابتدا تنها بوسيله مردم عامی برگزار می شدند و جزو برنامه های سلطنتی حساب نمی گشتند. قديمی بودن و دست نخوردن مراسم نوروز می تواند گواهی از اين باشد که اين جشن مدتها قبل از اينکه پادشاهان ساسانی (و شايد اشکانی) آنرا تبديل به جشنی رسمی کنند، وجود داشته و مانند امروز، بوسيله همه مردم ايران جشن گرفته می شده. ريشه های تاريخی نوروز اکثر مردم نوروز و جشنهای جنبی آن (چهارشنبه سوری و سيزده بدر) را جشنهايی با گذشته صد در صد ايرانی می دانند. بعضی از اين مراسم، بخصوص چهارشنبه سوری، بخاطر اهميت آتش در آن، حتی وابسته به دين زرتشت دانسته شده. از طرفی، شواهد مختلف نشاندهنده اين مطلب هستند که اين جشنها تاريخی فراتر از قوم «ايرانی» (به معنای قوم هندو-اروپايی مهاجری که در حدود سال سه هزار سال قبل به ايران آمدند) دارند و احتمالا" از مراسم قبل از آريايی اين فلات سرچشمه می گيرند و چه بسا اقوام عيلامی، کاسی، گوتی و ديگر اقوام باستانی نيز آنها را جشن می گرفته اند. منبع اطلاعات ما در مورد باورهای اقوام هندو-ايرانی و بعدا" ايرانی، در درجه اول قديمترين قسمتهای اوستا و در حالت دوم، مقايسه باورهای ديگر مردم هندو-اروپايی (بخصوص هندو-آريايی ها) با باورهای ايرانيان باستان است. ريگ ودا، قديميترين بخش وداهای هندو-آريايی، يکی از بهترين منابع موجود برای پی بردن به اصول اعتقادی و جشنها و مراسم اقوام آريایی (هندو-ايرانی) است. باورهای اقوام ديگر مانند سکاها، نورستانی ها، و مردم ايرانی زبانی که در ماوراالنهر و مناطق شرق کوههای پامير زندگی می کردند نيز می توانند الگوهای ما برای فهميدن باورهای ايرانی های باستان باشند. در اوستا، بخصوص در گاثاها و بقيه يسناها که قديميترين بخشهای اين کتاب هستند، هيچگاه صحبتی از نوروز و جشنهای وابسته به آن نشده است. مراسم اوستايی اصولا" نيايشهايی به امشاسپندان مختلف و فره وشی ها هستند. يسناها سرودهايی هستند که برای ستايش ميترا، آناهيتا، ورونا، هوم، و ديگر امشاسپندان نوشته شده اند که در جشنهای وابسته به آنها بايد خوانده شوند (کلمه های «جشن» و «يسنا» از يک ريشه هستند). در نتيجه، دربخشهای قديم اوستا ذکری از جشنهای نوروز، چهارشنبه سوری، سيزده بدر و يا حتی سده نداريم. نخستين نشانه از نوروز در اوستا، در فرگرد دوم «ويديودات» است که در ضمن توضيح زندگی «ييم» (جمشيد)، به دستور برگزاری نوروز نيز اشاره شده (اين روايت را فردوسی نيز ذکر می کند). اما ويديودات از اخيرترين بخشهای اوستاست که به احتمال زياد يا در دوران ساسانی نوشته شده و يا در آن دوران بطور کامل بازنويسی شده و بسياری از باورهای زرتشتی ساسانی در اين کتاب وارد شده. با نگاه کردن به باورهای مندرج در ريگ ودا نيز اثری از مراسمی مانند جشنهای بالا نمی بينيم. جشن شروع سال در نزد اين اقوام اهميت زيادی نداشته و ذکر خاصی از برگزاری مراسم بخصوصی برای آن نمی کنند. همچنين در باورهای مردم نورستان افغانستان که تا صد سال قبل که به جبر مسلمان شدند، زير نام «کافران» به پرستش خدايان باستانی هندو-ايرانی ادامه می دادند، هيچ اثری از نوروز وجود ندارد، هرچند که جشنهای سنتی نزد اين مردم کاملا" حفظ شده است. از طرفی، با نگاه کردن به طرز زندگی اقوام هندو-ايرانی و مقايسه آن با اقوام ساکن ايران و بين النهرين، می توانيم به نتايجی در مورد ريشه های تاريخی نوروز و جشنهای ديگر مربوط به آن برسيم. اقوام هندو-ايرانی بطور اعم، از راه دامداری و پرورش اسب زندگی می کردند و زندگی آنها برمبنان کوچ نشينی بنا شده بود. اين طرز زندگی به اين معنی بود که هندو-ايرانی های باستان (مانند سکاهای دوران تاريخی، سرمتها، هيونها، مغولان، و ترکها) به دنبال حيوانات خود برای پيدا کردن چراگاههای سرسبز روان بودند. در دشتهای محل سکونت اين اقوام، فقط دو فصل زمستان و تابستان معنی داشت و به دليل طبيعت نامعمول آن، خط تقسيم و زمان اين دو فصل همواره نامعلوم بود. اما مردم ساکن فلات ايران، عيلامی ها، کاسی ها، گوتی ها، اورارتو، ميتانی ها، و تا حد بيشتری مردمان ساکن بين النهرين، وابسته به زندگی کشاورزی ساکن بودند. اين بدين معنی بود که ترتيب کاشت، داشت، و برداشت محصولاتی نظير گندم، مشغله اصلی اين مردم محسوب می شد و زمان انجام هرکدام از اين وظايف، اهميت خاصی داشت. می بينيم که نوشتن تقويمهای نجومی که برمبنای آن حصول فصلها را معين می کردند، از دستاوردهای اين مردم است. طغيانهای سالانه رودخانه ها، شروع فصل گرما، زمان برداشت محصول، زمان رها کردن نوبتی زمين ها، همه و همه از مشغوليات زندگی کشاورزی بوده و هستند. به همين دليل، تقسيم سال به دوازده ماه و چهار فصل (که حضورشان در اين منطقه کاملا" حس می شد)، تقسيم ماه به بيست و هشت روز (بر مبنای تقويم قمری) و وضع کردن هفته، همه از تقسيمات مردم سومر و بابل بود که از طرف مردمان همسايه آنها نيز استفاده می شد. از جشن گرفته شدن آغاز بهار در بابل باستان مدارک بسياری در دست داريم. در روز آغاز بهار، پادشاه به سوی معبد مردوک، خدای بابل، می رفت و با در دست گرفتن دستهای اين خدا، حمايت او را از سلطنت خود نشان می داد. بعد از اين مراسم، پادشاه به قصر سلطنتی باز می گشت و دستور بارعام می داد که همه مردم می توانستند به ملاقات پادشاه بيايند. اهميت اين مراسم را در آنجايی می توانيم ببينيم که بعد از تسخير بابل از طرف کورش، پادشاهان پارسی تا زمان خشايارشا نيز هرساله اين مراسم را انجام می دادند. پايان جشنهای بهاری در روز سيزدهم بهار (که اولين بار در افسانه های بابلی به عنوان عدد شوم شناخته شد) با رفتن همه اهالی شهر، از جمله شخص پادشاه، به طرف دشتهای خارج از شهر اعلام می شده (نمونه اين رسم را می توان در داستان حضرت ابراهيم مشاهده کرد). از سوی ديگر، بسياری از فرهنگهای جهان، از بابل باستان گرفته تا سلتهای اروپايی، مراسمی مانند برافروختن آتش در پايان فصل برداشت دارند. اصولا" روشن کردن آتش بعد از خرمن چينی جزو مراسم بسيار معمول همه جوامع کشاورزی بوده و حتی امروزه نيز در کشورهای اروپايی می توان نظير آن را مشاهده کرد. در ايران نيز امروزه در طی مراسم جشن سده (که جشن رسمی پايان فصل برداشت بوده)، برافروختن آتش مرسوم است. به همين ترتيب، می توان روشن کردن آتش در چهارشنبه سوری را نوعی از همين مراسم دانست. بطور خلاصه، می شود حدس زد که جشن آغاز بهار و مراسم روشن کردن آتش و خارج شدن از شهر، از آيينهای جوامع کشاورزی مقيم ايران بوده است. اما اقوام ايرانی بعد از مهاجرت به اين کشور و ساکن شدن در آن، به اقتباس اين مراسم پرداختند و با وارد کردن بعضی از عقايد خود (تشبيه حلول بهار به پيروزی راستی بر دروغ)، آنرا تبديل به جشنی کاملا" ايرانی کردند. اين جشن، که شايد از دورانی حتی قبل از زمان هخامنشی بوسيله اين مردم برگزار می شده، تا مدتها جشنی مردمی بوده که توانسته به دليل طبيعت غير دينی و غير سياسی خود، به جشنی عمومی برای همه مردم تبديل شود و کم کم به صورت جشنی درآيد که حتی دستگاه دولتی اشکانی و ساسانی نيز آنرا به عنوان مراسم رسمی خود انتخاب کند. نوروز امروز امروزه، نوروز جشن اصلی بسياری از مردم آسيای غربی است. کشورهايی که حتی هيچگاه تحت سلطه سياسی ايران نبوده اند، آنرا به عنوان يکی از جشنهای اصلی خود محسوب می کنند. هرکدام از مليتهای مختلف، مراسم خاص خود را برای جشن گرفتن نوروز دارند، اما همه اين جشن را «نوروز» می نامند و آمدن آن را مقارن با حلول بهار حساب می کنند. در ايران وافغانستان، نوروز همچنين آغاز سال رسمی کشور است که از ابتدای ماه فروردين محسابه می شود. استفاده از سال خورشيدی از دوران هخامنشيان در ايران معمول بود، هرچند که آغاز گاهشماری چندين بار در دورانهای مختلف تغيير کرده است. در دوران ساسانی به دليل رعايت نکردن اصول کبيسه، در چند مورد نوروز در فصول اشتباه مانند ميانه تابستان جشن گرفته شد. اين مشکل گاهشماری بوسيله ستاره شناس بزرگ، عمر خيام، در قرن ششم هجری حل شد و از آن تاريخ، تقويم «جلالی» به عنوان تقويم خورشيدی کشور انتخاب شد، هرچند که رسمی شدن آن به عنوان تقويم کشور، تا قرن چهاردهم خورشيدی (آغاز همين قرن ما) به طول انجاميد. يکی از مسايل مهم، رعايت کردن کبيسه صد و بيست ساله ايست که بوسيله عمر خيام توصيه شده و در بار آخر در زمان فتحعلی شاه قاجار رعايت شده. عدم رعايت اين کبيسه، باعث بهم خوردن تدريجی تاريخ سال تحويل می شود که شروع زودرس سال 1383، آنرا بصورت محسوسی در آورده است. نام ماههای تقويم خورشيدی بارها تغيير کرده. در دوران هخامنشی، نامهايی استفاده می شد که بعد از دوران هخامنشی به فراموشی سپرده شد. نام ماهها در دوران ساسانی بر مبنای نشانه های زرتشتی وضع شد که تقويم ماهانه ساسانی که فاقد هفته است و در آن هرروز ماه يک نام دارد، بهترين اثر باقی مانده از آن است. در بيشتر دوران اسلامی، اسامی بابلی/آرامی ماههای مانند «تموز» و «نيسان» مورد استفاده بود، اما با برقراری تقويم جلالی به عنوان تقويم رسمی ايران در اوايل قرن جاری خورشيدی، اسامی ساسانی نيز دوباره برقرار شدند که متاسفانه تلفظ آنها در مواردی تغيير کرد.   نوروزتان پيروز، هرروزتان نوروز!

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385 ساعت 4:58 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( اخبار ) | لینک ثابت

هفت سين

عدد هفت در همة فرهنگ‌ها و اديان عدد مقدسي است. سفرة رنگيني هم كه ايرانيان براي تحويل سال نو مي‌چينند هفت سين دارد كه همگي جنبة نمادين دارند.

سبزه اولين و شاخص‌ترين سيني است كه هر سفره‌اي به آن مزين مي‌شود. اغلب زنان ترجيح مي‌دهند سبزه را خودشان از دانه‌هاي گندم، عدس يا جو سبز كنند. به اين دليل چند روز مانده به عيد دانه‌هاي مرطوب را در سيني پهن مي‌كنند. اين‌كه سبز كردن دانه‌هاي خوردني به زنان محول مي‌شود، توجيه نمادين دارد. به‌ويژه آن‌كه آغازگر كشاورزي زنان بوده‌اند. زيرا مردان شكار مي‌رفتند و گله را براي چرا به دشت‌ها مي‌بردند، و زنان به باغباني و كشاورزي مي‌پرداختند. از سوي ديگر در فرهنگ‌هاي باستاني الهه‌هاي زايش و رويش همواره از بين زنان انتخاب شده است. با اين ذهنيت تاريخي دربارة زنان، سبز كردن سبزه توجيه اسطوره‌اي و نمادين پيدا مي‌كند. سين‌هاي بعدي سيب، سمنو، سير، سنجد، سكه و سماق هستند كه با نيت هفت‌سين خوشبختي سعادت، سيادت، سلامت، سپيدروزي، سرافرازي، سخاوت و سربلندي روي سفره‌اي حصيري يا پارچه‌اي و يا بر روي سيني بزرگي چيده مي‌شود. پيروان مذاهب مختلف كتاب مقدس خود را نيز سر سفرة هفت‌سين مي‌گذارند، مسلمانان، كليميان و زرتشتي‌ها به ترتيب قرآن، تورات و اوستا در سفرة هفت‌سينشان دارند.
سفرة عيد شيريني و ميوه و آجيل و اسپند و آيينه و آب و تخم‌مرغ‌هاي رنگين هم دارد و جايي هم به ماهي قرمز و تنگ بلورش داده مي‌شود. رنگ كردن تخم‌مرغ‌ها و چيدن سفرة هفت‌سين محصول مشترك مادران و بچه‌هاست.
زرتشتي‌ها در كنار هفت‌سين، سفرة هفت‌شين نيز پهن مي‌كنند و در آن شمع و شراب و شمشاد و شيريني و شير و شاهدانه و شربت مي‌گذارند. آويشن و سنجد و اسپند هم، كه پاي ثابت همة آيين‌هاي مذهبي آنهاست، در چهارگوشة سفره‌شان ديده مي‌شود.
سفرة هفت‌سين چند ساعت قبل از لحظة تحويل سال پهن مي‌شود. تا آن موقع، زنان همة كارها را انجام داده‌اند و همه چيز براي آغاز سال نو مهياست.
تمام اين تكاپوها براي رسيدن يك لحظه است: لحظة تحويل، كه به دنبالش بهار مي‌آيد و نشانه‌هايش را مي‌آورد. بهار با جشنوارة رنگ‌هاي شاد گل‌ها كه در دامن دشت‌ها به‌پا مي‌شود، بهار با اندام عريان درختاني كه جامة سبز به تن مي‌كنند. هر برگ و شكوفه‌اي كه جوانه مي‌زند شمعي است كه به افتخار جشن تولد طبيعت روشن مي‌شود.
در ديد و بازديدهاي عيد و پذيرايي از مهمانان باز هم نقش اصلي را زنان ايفا مي‌كنند.
دكتر نيك‌نام دربارة نقش زنان در مهمانداري مي‌گويد: «زرتشتيان از آن جهت نوروز را گرامي مي‌دارند كه باور دارند در ايام پيش از نوروز، ميزبانِ مهمانان ارزشمندي هستند كه روان درگذشتگان آنهاست. يعني روان همة انسان‌هايي كه از اول تا امروز بوده‌اند و درگذشته‌اند؛ زنان زرتشتي به همين دليل خانه‌تكاني مي‌كنند. تهية غذاهاي خوب و لباس‌هاي نو براي فرزندان و بقية افراد خانواده و سپس پذيرايي از مهمانان به عهدة آنهاست.» وي دربارة اين‌كه اين وظايف از كجا براي زنان تعيين شده است، مي‌گويد: «در دين زرتشتي، تقسيم وظايف در اوستا مشخص شده است. به‌ويژه آن‌كه ما به زن‌ها صفت كدبانو مي‌دهيم "كَد" يعني خانه و "بانو" يعني پادشاه، به عبارتي زنْ پادشاه خانه است و همة آنچه به امور خانواده مربوط است بر عهدة زنان است و اين نقش همچنان حفظ شده است.» دكتر وكيليان هم نوروز را جشني خانوادگي توصيف مي‌كند و مي‌افزايد: «به همين دليل همة تدارك عيد از خانه‌تكاني، سبزه سبز كردن و درست كردن شيريني و گستردن سفرة هفت‌سين با سليقه و نظر زنان انجام مي‌شود. از مهم‌ترين رسوم عيد ديد و بازديد و صلة رحم است كه بار آن به دوش زنان است. تازه مگر هر وقت مهماني وارد خانه مي‌شود، زن خانه از او پذيرايي نمي‌كند و كارها را به عهده نمي‌گيرد؟ خوب، در نوروز اين بار سنگين‌تر است و اصلاً به همين دليل است كه نوروز بدون زن بي‌معني است و لطفي ندارد. شايد بدون مردان نوروز برگزار شود اما بدون زنان هرگز.»

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385 ساعت 3:34 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( اخبار ) | لینک ثابت

members of one frame

All Adam's race are members of one frame,

Since all, at first, from the same essence came.
When by hard fortune one limb is oppressed,

The other members lose their wanted rest.

If thou feel not for others' misery,
A son of Adam is no name for thee.

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم اسفند 1385 ساعت 3:13 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

روز بارونی و نمای بالای آپارتمانمون

روز بارونی و نمای بالای آپارتمانمون

نوشته شده در شنبه دوازدهم اسفند 1385 ساعت 12:39 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

برج طبل

برج طبل

نمای بالای برج

بافت قدیم چین در کنار بافت جدید

دریاچه یخ زده

نوشته شده در چهارشنبه دوم اسفند 1385 ساعت 13:24 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

چین وارد «سال خوک» شد

 چین وارد «سال خوک» شد! حمید ص.(پکن): یک میلیارد و سیصد میلیون نفر از مردم چین روز یکشنبه سال نو را در سراسر این کشور جشن گرفتند. دود ناشی از آتش بازی و شلیک میلیون ها فشفشه و ترقه از شامگاه شنبه در تمامی کوچه و خیابان های پکن و سایر شهرهای چین به هوا برخاست که در برخی خیابان ها تا روز یکشنبه نیز همچنان ادامه داشت. مردم چین، از نیمه شب شنبه در آخرین ساعات سال گذشته با روشن کردن آتش و ترقه بازی ورود سال نو را جشن گرفته اند و معتقدند که آتش ارواح خبیثه را دور می کند.

نوشته شده در چهارشنبه دوم اسفند 1385 ساعت 12:37 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( چین رو ببینید. ) | لینک ثابت

چشم:))

بزنید به تخته..ماله خودمه

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 17:24 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

HaPPy Valentine

HaPPy Valentine's Day To All Of You

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 16:47 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

Valentine

 

چند سالی است حوالی (14 فوریه برابر 25 بهمن ماه ) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. همه جا اسم Valentine به گوش می خورد.

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 ساعت 13:27 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( اخبار ) | لینک ثابت

معمای آلبرت انیشتین

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 ساعت 17:25 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( اخبار ) | لینک ثابت

شام آخر

نوشته شده در چهارشنبه هجدهم بهمن 1385 ساعت 17:22 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( اخبار ) | لینک ثابت

هه هه....

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم بهمن 1385 ساعت 13:52 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

مجموعه عكس اختصاصي بازيگران

مجموعه عكس اختصاصي  بازيگران 

خاطره اسدي	ستاره اسكندري	لاله اسكندري	مهناز افشار	ليلا اوتادي	پگاه آهنگراني	بهنوش بختياري
زيبا بروفه	پانته آ بهرام	ماهايا پطروسيان	هانيه توسلي	هديه تهراني	آرام جعفري	سحر جعفري
چكامه چمن ماه	ليلا حاتمي	شيلا خداداد	شقايق دهقان	بهاره رهنما	كتايون رياحي	مريلا زارعي
لعيا زنگنه	الناز شاكر دوست	پرستو صالحي	نگين صدق گويا	نيوشا ضيغمي	بهنوش طباطبايي	لادن طباطبايي
ترانه عليدوستي	شقايق فراهاني	گلشيفته فراهاني	آتنه فقيه نصيري	حديث فولادوند	فاطمه معتمدآريا	مريم كاوياني
مهتاب كرامتي	نيكي كريمي	باران كوثري	صوفي كياني	پوپك گلدره	لادن مستوفي	آناهيتا نعمتي
آناهيتا همتي	يكتا ناصر	رويا نونهالي	پژمان بازغي	پوريا پورسرخ	شهرام حقيقت	امين حيايي
	بهرام رادان	محمدرضا فروتن	محمدرضا گلزار	حميد گودرزي	حسام نواب صفوي

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم بهمن 1385 ساعت 13:40 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( عکس ) | لینک ثابت

برگزاری مراسم عزاداری ایرانیان مقیم پکن.

همزمان بافرارسيدن ماه‌محرم، ايرانيان مقيم چين به‌ياد سرور وسالار شهيدان حضرت ابا عبدا...الحسين و ياران با وفايش در پكن پايتخت اين كشور به سوگ نشسته و به عزاداري پرداختند.

در اين مراسم كه هر شب در حسينيه سياهپوش شده سفارت جمهوري اسلامي ايران برگزار مي‌شود، ايرانيان مقيم چين با حضور در مجلس عزاي سرور آزادگان جهان به عزاداري،نوحه‌خواني و سينه‌زني مي‌پردازند.

نوشته شده در یکشنبه پانزدهم بهمن 1385 ساعت 13:9 توسط حمید
[ ] | مطالب مرتبط ( ) | لینک ثابت

آمار و امکانات

                افراد آنلاين:     تعداد بازديدهای کل: